دسته‌ها
Uncategorized

سرمقاله| مشتی نمونه خروار




آنچه علی کریمی در مورد ضعف مدیریت رسول‌پناه می‌گوید، فقط مشتی نمونه خروار است. اینکه اگر رسول‌پناه ۱۵۰ میلیون دیگر به ترابی می‌داد، می‌توانست ۴۰۰ هزار دلار از فروش او سرمایه‌گذاری کند که نکرد.

دسته‌ها
Uncategorized

سرمقاله| دیدید همه پول دارند؟!


خبرورزشی/فرهاد اشراقی؛ گریه‌زاری‌های چند ماه قبل را که یادتان هست؟ همین تیم‌هایی که امروز میلیارد، میلیارد به فوتبالیست‌ها پول می‌دهند و کلی آپشن و تبصره هم در قرارداد آن‌ها می‌گنجانند، تا چند ماه پیش می‌گفتند ما در این شرایط کرونایی پول نداریم مواد ضد عفونی‌کننده و… بخریم! حالا، اما همان باشگاه‌ها در گران‌ترین هتل‌های تهران که مثل کاخ می‌ماند، قرارداد‌هایی می‌بندند که دود از کله بشریت بلند می‌کند.
امسال الحمدلله هم پرسپولیس خیلی پول دارد و هم استقلال. سپاهان و تراکتور هم که همیشه و تحت هر شرایطی پول دارند. با کمی فاصله فولاد و ذوب‌آهن را داریم و البته سایپا و پیکان (از قیمت ماشین که خبر دارید) گل‌گهر سیرجان آن‌قدر پول دارد که هم قلعه‌نویی را خرید و هم قبل از آن به تیم ملی کمک مالی کرده بود! به طور خلاصه می‌توان گفت حدود ۱۰ تیم لیگ برتری پول دارند و خوب هم دارند. ۴ تیم هم به هر حال دخل و خرج می‌کنند و تنها یکی، دو تیم از حدود هفته پانزدهم شروع می‌کنند به اعتصاب و… که این هم طبیعی است. در اسپانیا هم وایادولید و بیلبائو به اندازه رئال و بارسا پول ندارند همان‌طور که در آلمان بایرن‌مونیخ به اندازه ۱۷ تیم دیگر پول دارد!
این‌ها را نوشتم که بگویم گول این گریه و ناله‌ها را نخورید و فکر نکنید به باشگاه‌های دولتی و شبه‌دولتی ما پول تزریق نمی‌شود. همین دیروز سایت‌های یونانی نوشتند احسان حاج‌صفی ۱۰۰ هزار یورو دیگر از تراکتور طلب دارد. حالا ببینید کل قراردادش چند صد هزار دلار بود که این مقدارش مانده و ببینید قرارداد چند نفر دیگر به دلار و یورو است؟! ماجرای میلگرد‌ها و پورشه‌ها و BMW‌ها را هم که یادتان هست. دو بازیکن استقلال BMW یک و نیم میلیاردی گرفتند که شد ۴ میلیارد. پورشه‌های چند پرسپولیسی هم که به رغم تمام تکذیب‌ها و تهدید به شکایت‌ها به قیمت روز آب شد!

دسته‌ها
Uncategorized

سرمقاله| بیرانوند تنهاست



خبرورزشی/ علی جوادی؛ علیرضا بیرانوند در میان گزینه‌های مرد سال فوتبال آسیا قرار گرفت. این خبری بود که دیروز فضای رسانه‌ای ما را تحت تأثیر خود قرار داد. اگرچه همین خبر هم خوشحال‌کننده است، اما باید انتخاب نهایی باشد تا شادی ما تکمیل شود. دروازه‌بان شماره یک تیم ملی، سال قبل هم در میان گزینه‌های انتخاب بهترین بازیکنان قاره بود، اما یک بازیکن عرب انتخاب شد. این انتخاب در راستای تعهد عربی شیخ سلمان است که از زمان روی کار آمدن فقط چشم به دهان هم‌زبانان خود دارد. او از زمانی که ریاست AFC را بر‌عهده گرفته به شکلی محسوس سعی کرده دینش را به کشور‌های حاشیه خلیج فارس به بهترین شکل ادا کند. انتخاب بازیکنان عربی به‌عنوان بهترین بازیکنان قاره آسیا، در ابتدای روی کار آمدن شیخ سلمان شگفت‌انگیز بود، اما حالا به موضوعی مضحک تبدیل شده است. چون همه می‌دانند هرقدر هم که خوب باشند، انتخاب کنفدراسیون فوتبال آسیا، عربی است.
انتخاب ناصر الشمرانی (عربستان)، احمد خلیل (امارات)، عمر عبدالحمان (امارات)، عمر خریبین (سوریه)، عبدالکریم حسن (قطر) و اکرم عفیف (قطر) در ۶ سال اخیر (به عنوان بهترین بازیکن مرد آسیا) نشان می‌دهد که شیخ‌سلمان بحرینی چه تعصب کوری نسبت به کشور‌های عربی دارد.
در این میان انتظار می‌رفت که نسبت به این انتخاب‌ها اعتراضی صورت گیرد. صدایی که هیچ‌گاه بلند نشد. مهدی تاج که به عنوان نماینده فوتبال ما در مراسم AFC شرکت می‌کرد، خود حقوق‌بگیر شیخ سلمان بود و نمی‌توانست به مرد اول فوتبال آسیا اعتراض کند. حتی وقتی که در مراسم سال قبل، جایزه سنتی و همیشگی ایران در مراسم بهترین‌های قاره آسیا (فوتسال) را به ژاپن دادند و به تاج مأموریت دادند که این جایزه را با دستان خودش تقدیم ژاپنی‌ها کند.
علیرضا بیرانوند سال قبل در حالی در مراسم شرکت کرده بود که بخت بالایی برای کسب عنوان بهترین بازیکن آسیا داشت، اما به این دلیل که حامی قدرتمندی نداشت، تنها ماند و جایزه را در دستان اکرم عفیف دید که هم شایستگی کسب عنوان داشت و هم پناهگاهی امن به‌نام فدراسیون فوتبال قطر.
بیرانوند امسال هم بی‌شک، تنهاست. او نماینده فوتبال ماست و قلب و روح ما با او خواهد بود، اما کیست که نداند این‌ها برای کسب عنوان بهترین بازیکن سال قاره آسیا کافی نیست؟